चितवन। भरतपुर महानगरपालिका २ आँपटारीका पदम बहादुर बसेल चैतमासको प्रचण्ड गर्मीमा पसिनासँगै गहभरि टिलपिल टिलपिल खुसीका आँसु झार्दै बसेका छन्। आजभन्दा बीस वर्षअघिदेखि झुपडीमा कष्टकर जीवन बिताउँदै आएका बसेलको जीवनमा मरिसकेको आसा र विस्वास आज खुसीमा परिरणत भएको छ।
बसेलले २०४७ सालदेखि भूमिहीनको समस्या झेल्दै आएका थिए। झुप्रो घर। सारी र जुटको बोराको पर्खाल। बनमारा र सिफ्टाको छाना। हुरी आउँदा छाना र पर्खाल उडाउने डर। पानी पर्दा चिसो हुने ओछ्यान, यो सबै समस्या थियो सुकुम्बासीको। यतिमात्रै नभएर आफ्नो भूमि नहुँदा ससस्त्र र प्रहरीले कुन बेला बास उठाउने हो ? भन्ने त्रास सधैँ मनमा बोकेर बाँचेको थिए। उनी भन्छन ‘वर्षौंदेखि सुकुम्बासी जीवन बिताएका बस्यालले आज बीस वर्षपछि उनी जग्गा धनिको लालपुर्जा पाउँदा मलाई पुनर्जन्म पाएको जस्तो अनुभूति भएको छ। उनले यस समयमा खुसी व्यक्त गर्न समेत सकेका छैनन्।
सुकुम्बासी हुनुको पीडा अनेकौं दुख कष्ट झेल्दै आएका उनले आफूलगायत यस क्षेत्रमा बस्ने सबै सुकुम्बासीका दिन फेरिएको बताउँछन्।
यसअघि अनेकौं पटक सरकार परिवर्तन भए अनेकौं आयोग स्थापना भए तर भूमिहीनको हितका लागि कसैले काम गर्न नसकेको भन्दै उनले केन्द्रीय सरकार र स्थानीय सरकारलाई धन्यवाद व्यक्त गरेका छन्।
त्यस्तै लालपुर्जा पाउँदा पूर्णमाया दर्जी बुढेसकालमा भए पनि खुुसी फर्किएको बताउँछिन्। उनी यस बस्तीमा सबैभन्दा पहिला आएर बसेको बताउँछिन। उनी भन्छिन, ‘सुरुवातमा यस बस्तीमा प्रहरी प्रशासनले दुःख दिने गर्थ्यो यस्तो अवस्थामा पनि प्रहरीसँग जुधेरै बसियो। अहिले लालपुर्जा पाइन्छ भन्ने आसा पनि थिएन।’
पूर्णमाया नेपाली पनि १५ वर्षपछि लालपुर्जा पाउँदा खुसी लागेको बताइन्। लालपुर्जा नहुँदा विभिन्न समस्या झेल्नुपरेको बताउँदै अबका दिनमा भने आनन्दको स्वास फेर्ने बताइन्। उनी भन्छिन ‘लालपुर्जा नहुँदा बाटो छिटो बनिदियोस जस्तो लाग्थ्यो। बाटो बन्यो भने उठाउँदैन थियो कि भन्ने चिन्ताले मन आत्तिएको थियो। अब ढुक्क छु।’
